 |
|
|
|
Και να μας
στην ατσάλινη μέσα κιβωτό
Με τη χρυσόσκονη των άστρων
βαθιά μέσα στις κόρες των ματιών μας
και την πλώρη μας
να σημαδεύει την Ανδρομέδα
Έτοιμοι για το φευγιό
Που τώρα καιρός
να θυμηθούμε τους όρκους μας
Που το κουράγιο
να λογαριαστούμε με τον εαυτό μας
Για όσα έταζε
Για όσα καυχιόταν πως θα παλέψει
Βουβοί μες τα τρεμάμενα κουφάρια μας
θερίζουμε τους καρπούς της συμφοράς
που σπέρναμε τόσα χρόνια
τριγυρνώντας
πάνω στη γέρικη φλούδα του πλανήτη
Και πού είναι τώρα οι κήρυκες
που μας στροβίλιζαν στα αυτιά
όμορφα λόγια για το αύριο;
Που είναι οι ρουφιάνοι
που μας έπαιρναν στο κατόπι
για να αλλάξουν της λαχτάρας μας τις κραυγές
μ' ένα καρβέλι πρόστυχο ψωμί;
Και τι απέγιναν άραγε
οι αποθήκες στα σπλάχνα της γης
που με υπομονή τόσα χρόνια γεμίσαμε
με δέκα τόνους ΤΝΤ για τον καθένα μας;
|
|
Copyright 1996 - 2007 © All Rights Reserved,
Dimitrios G. Varos
|
