"...Η 'Θηρασία' είναι αρχικά 'κομβικό' ποιητικό έργο σε εντελώς συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο. Είναι η πρώτη ουσιαστικά Ποιητική Σύνθεση αξιώσεων που διατρέχει τη Νέα Ήττα της Αριστεράς και ξιφομαχεί με τον ιστορικό χρόνο στο όνομα της ελπίδας που δε στέρεψε και είναι ελεύσιμη στο κάποιο μέλλον.
...Ένα προφητικό, πολιτικό ποίημα με υπαρξιακή αφετηρία και θυμωμένη αυτοκρισία και ετεροκρισία..."

                                               Δημήτρης Ιατρόπουλος

 

---

"...Ολόκληρη η "Θηρασία" -ένας ενιαίος ποιητικός λόγος μοιρασμένος σε έντεκα κομμάτια- είναι γεμάτη συμβολισμούς.
Άλλωστε και η Θηρασία με τα χρώματά της, το κόκκινο της λάβας, το μαύρο και το γαλάζιο που την περικλείουν (χρώματα του εξωφύλλου) επελέγη για να εξυπηρετήσει αυτό το σκοπό.
Τα χρώματα ταυτίζονται με τα συναισθήματα του ποιητή που διαπερνούν έντονα το λόγο του. Από την απελπισία περνά στην ελπίδα...
...Στίχοι αδροί που επαγγέλλονται και οραματίζονται τη κοινωνική δικαιοσύνη. Που κρύβουν μέσα τους τη κάθαρση αλλά και την εξέγερση..."

                                                    Δήμητρα Ρουμπούλα

---

"Στον δημοσιογράφο και ποιητή Δημήτρη Βάρο έχουν κοινό στόχο οι δυο του ιδιότητες, την αποκάλυψη της αλήθειας. Η αλήθεια που αποκαλύπτει ο δημοσιογράφος σχετίζεται με το σκοτάδι που τυλίγει τον κόσμο, εξαιτίας της ωμής εκμετάλλευσης των λαών από ένα βάρβαρο ηλεκτρονικό ιμπεριαλισμό. Η αλήθεια του ποιητή σχετίζεται με την ανάγκη ν' ανακαλύψει ο άνθρωπος το μέσα του φως, που θα φωτίσει την έξοδό του απ' το έρεβος. Ετσι ο ποιητής λέει: «Να κάτσεις ολονυχτίς και να ζυμώσεις / μια ολόλαμπρη λιακάδα». Για να μη «μοιάζεις με άρρωστο σκυλί / που το αρνιέται ο χάρος». Στη θαυμάσια ποιητική του σύνθεση που φωτίζεται απ' την ψυχή της «Φρύνης» πλάθει την οριστική λύτρωση: «Κάθε νύχτα βλέπω ζωντανός / το θάνατό μου σ' επανάληψη», λέει δείχνοντας ότι ανάμεσα στους επαναλαμβανόμενους θανάτους υπάρχει η αρχή και πάλι της έμπρακτης ελπίδας για το μέλλον, που δε γεννιέται, αν οι μέρες μας μένουν αγονιμοποίητες απ' τον αγώνα: «Τίποτα δε γεννιέται χωρίς έρωτα / τίποτε δεν αλλάζει χωρίς αγώνα». Ο αγώνας, βέβαια, δε γίνεται με λέξεις. Οσο ωραίες κι αν είναι αυτές, χωρίς την κίνηση της πράξης, αντί ν' αφυπνίσουν, ναρκώνουν. Γι' αυτό ο ποιητής προτρέπει: «Σήμερα μην πλαγιάσεις / με καμιά καινούρια πίστη ή ελπίδα / να σταθείς γυμνός / μπροστά στα ολόγυρά σου αισθήματα»
Ο Δ.Β. ζητά απ' τη συλλογική ψυχή του σημερινού ανθρώπου μια κίνηση απλή που θα μας δώσει πίσω τη σάρκα μας έμψυχη κι όχι ηλεκτρονική, ώστε να αναγκάζεται να ρωτάει την κατασκευασμένη ψυχή ακόμα και του έρωτά του: «Καταλαβαίνεις τι λέω / ή να σε πάρω στο κινητό; (...) Πιστεύεις όσα λέω ή να τα γράψω σε βίντεο;» και εξηγεί, γιατί πρέπει κάποιος να τον καταλάβει και να τον πιστέψει: «Γιατί δεν πρέπει να τους αφήσω / να θάψουν τον ουρανό (...) να δέσουν τη θάλασσα (...) να ευνουχίσουν τον έρωτα / Η σιωπή μου πρέπει να φωνάξει».
Δε φωνάζει η σιωπή του Δ.Β. Επαναστατεί κραυγάζοντας, όπως το φως στο γυμνό κορμί της ομορφιάς"

                                                Γιάννης Καραβίδας (Ριζοσπάστης)
 

 

                                                  ►►►►