Τέλη, τέλη, τσιφτετέλι

Είμαστε πολύ αγαπησιάρης λαός. Αγαπάμε εύκολα και δυνατά. Το ούζο, το μπεγλέρι, τη γαρδούμπα, τα κινητά, το ποδόσφαιρο, τις ξανθιές τουρίστριες, τις μοντέλες του Nitro, τα ριάλιτι σόου…

Πάνω απ’ όλα, όμως, αγαπάμε τα αυτοκίνητα. Αναδεικνύουν την προσωπικότητά μας (όταν έχουμε) ή μας προσφέρουν μία (όταν δεν έχουμε). Είναι η πανοπλία μας, η προέκταση του ανδρισμού μας, η γκαρσονιέρα μας…

Αυτός ο παράφορος έρωτας γεννήθηκε κάπου μέσα στη δεκαετία του ΄60 και φούντωσε τα τελευταία 20 χρόνια. Με την εισαγωγή των φτηνών γιαπωνέζικων, τη μείωση των τιμών, τις αποσύρσεις, τους διακανονισμούς…

Οι κυβερνήσεις έκαναν τα πάντα για να μας ενθαρρύνουν. Όχι μόνο αρνούμενες να φτιάξουν ένα αξιόπιστο σύστημα μαζικής συγκοινωνίας, αλλά διαλύοντας -ουσιαστικά- και το υπάρχον.
Έτσι, απλοποίησαν και την οικονομική τους πολιτική, στηρίζοντάς την αποκλειστικά πάνω στους τέσσερις τροχούς: Φόροι, φόροι επί φόρων, ΦΠΑ, παράβολα, κανονικές εισφορές, ειδικές εισφορές, τέλη ταξινόμησης, τέλη πινακίδων, τέλη κυκλοφορίας, τέλη στάθμευσης, τέλη στα καύσιμα, τέλη στα ασφάλιστρα, διόδια, τεκμήρια, πρόστιμα…
Και να τα απίστευτα λεφτά που τα πλήρωναν ευχαρίστως τα ερωτευμένα κορόιδα και που άπασες οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις ουδόλως προβληματίζονται για το τι ακριβώς πρέπει να τα κάνουν…

Δεν είναι περίεργο λοιπόν που φτάσαμε να ζούμε σε έναν απέραντο μαχαλά με τα σοκάκια του γεμάτα παρκαρισμένα και μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα που κορνάρουν όλα μαζί σε έξαλλη κατάσταση.
Να θέλουμε τρεις ώρες για να πάμε στη δουλειά μας, τρεις ώρες να γυρίσουμε στο σπίτι και να μας κάνουν πλάκα κι από πάνω: «Δεν είστε παραγωγικοί…»

Ο καθένας που ζει και κινείται σ’ αυτήν τη πόλη, γνωρίζει πολύ καλά πως οι κομπορρημοσύνες του στιλ «λύσαμε το πρόβλημα, αποκτήσαμε μετρό, τραμ, Αττική οδό, ανισόπεδες στο ποτάμι» δεν είναι παρά ψηφοθηρικά δολώματα για τις κυρίες που κάθονται σπίτι και βλέπουν Φώσκολο.
Δυστυχώς, σ’ αυτή τη χώρα τα προβλήματα τρέχουν με τετραπλάσια ταχύτητα από τις λύσεις. Το χάσμα μεγαλώνει. Τα αδιέξοδα πολλαπλασιάζονται.

Πρέπει να δράσουμε άμεσα ως λαός. Με ένα πρωτοποριακό σχέδιο:

Να αρχίσουμε να απαιτούμε από τους εισαγωγείς αυτοκινήτων να μας παραδίδουν τα ΙΧ μας όχι μόνο με ραδιο-σιντί, τηλεόραση και πλει-στέισον, αλλά και με στρώμα νερού, καφετιέρα, ψυγείο, φούρνο μικροκυμάτων, χημική τουαλέτα, μπανιέρα και πλυντήριο ρούχων.

Μετά να γκρεμίσουμε όλα τα σπίτια και να στρώσουμε το λεκανοπέδιο με άσφαλτο, για να μπορούμε να κυκλοφορούμε και να παρκάρουμε με την άνεσή μας.
Αν αυτό το σχέδιο σας φαίνεται δύσκολο, φοβάμαι πως το εναλλακτικό είναι ακόμα δυσκολότερο:
Να εκλέξουμε, δηλαδή, μία σοβαρή κυβέρνηση. Αφού τη βρούμε πρώτα…

Η γοητεία του περίπλοκου >>>