Media state

Είναι απίστευτο το πόσο προοδεύει ο δυτικός πολιτισμός. Από την εποχή που οι αρχαίοι Αθηναίοι εφηύραν τη Δημοκρατία μέχρι σήμερα, έχουν γίνει εντυπωσιακές βελτιώσεις σε αυτό το σύστημα.

Κατ’ αρχάς εκτός από τους άρχοντες, τους προύχοντες και τους νοικοκυραίους, ψηφίζουν πια και οι γυναίκες, οι νέοι, οι δούλοι, οι άστεγοι, οι φυλακισμένοι, οι κατ’ εξακολούθηση δολοφόνοι, οι ψυχοπαθείς και οι υπέργηροι με αλτσχάϊμερ.
Από την άλλη δεν εκλέγονται πλέον μόνο επιφανείς φιλόσοφοι, σπουδαίοι ρήτορες και ένδοξοι στρατηλάτες αλλά και τραγουδιστές, ηθοποιοί, μπασκετμπολίστες, τηλεπαρουσιαστές και καλλίγραμμες κοπέλες αδιευκρίνιστου επαγγέλματος που «τους αρέσει η λογοτεχνία, μιλούν τρεις γλώσσες, κάνουν καριέρα στο μόντελινγκ και ονειρεύονται να γνωρίσουν γαλαντόμους ανθρώπους».

Είναι επίσης άξιο να παρατηρηθεί ότι οι βελτιώσεις στο σύστημα, ενώ παλιά χρειάζονταν αρκετές δεκαετίες για να ωριμάσουν και να φανούν, τα τελευταία χρόνια συντελούνται με αστρονομικές ταχύτητες.

Για παράδειγμα, μέσα στην τελευταία δεκαετία, άλλαξαν πάρα πολλά, με αποκορύφωμα ο κοινοβουλευτικός έλεγχος να μεταφερθεί στις οθόνες των τηλεοράσεων. Στο παλιό κοινοβούλιο πάνε πια εθελοντικά ελάχιστοι βουλευτές, μόνο και μόνο για να δημιουργούν μια πιο ρεαλιστική εικόνα του φολκλόρ που είναι και το ζητούμενο για τα σχολεία που το επισκέπτονται ως Μουσείο.

Ακόμα όμως και έννοιες όπως «βουλευτής», «εκλογές», «κόμματα», «κυβέρνηση» ή «πρωθυπουργός» έχουν αλλάξει χαρακτήρα. Με τη διαφορά ότι αυτό δεν έχει ακόμη θεσμοθετηθεί. Επί της ουσίας όμως:
• «Βουλευτής» είναι πια ο δημοσιογράφος πρωινής εκπομπής που υπερασπίζεται μετά πάθους -ως Ρομπέν των δασών- τους συνταξιούχους, ή ο συνάδελφός του που βγαίνει το βράδυ στα παράθυρα ως ειδήμων επί παντός επιστητού.
• «Εκλογές» διενεργούνται πλέον με τη μέθοδο AGB. Υπάρχουν εκλέκτορες που ψηφίζουν με το τηλεκοντρόλ τους την εκπομπή με τον «βουλευτή» που «τα λέει καλύτερα». Τα υπόλοιπα τα φροντίζουν τα «μηχανάκια» που έχουν στο σπίτι τους. Αυτά βγάζουν τις θεαματικότητες με τις οποίες οι ανιαροί κουλτουριάρηδες πάνε σπίτι τους και οι λαοφιλείς στο «πράϊμ-τάϊμ» του καναλιού.
• «Κόμματα» είναι τα κανάλια. Κατατάσσονται με βάση τα ποσοστά που εξασφαλίζουν και τα οποία προκύπτουν από το άθροισμα των ποσοστών κάθε «βουλευτή» τους. Η διαμάχη ανάμεσα στους αρχηγούς των -δηλαδή τους καναλάρχες- είναι πάντα έντονη και πάντα «επί προσωπικού». Τη διεξαγωγή του συγκεκριμένου πολέμου την αναλαμβάνουν οι έμμισθοι τους «βουλευτές». Γι’ αυτό και είναι εξαιρετικά δυσδιάκριτη εδώ η διαφορά ανάμεσα σε «αυτούς που τα παίρνουν» και σε «αυτούς που τα φέρνουν».
• «Κυβέρνηση» αναλαμβάνει το κανάλι που έρχεται πρώτο σε ποσοστά και
• «Πρωθυπουργός» ο καναλάρχης του, ο οποίος όντας πανίσχυρος, προωθεί επιτέλους με περισσή ευκολία -μέσω ενός αιχμάλωτου παραδοσιακού πρωθυπουργού- τα προσωπικά του συμφέροντα. Στο εγγύς μέλλον θα τα προωθεί από μόνος του, όταν η δημοκρατία θα βελτιωθεί ακόμη περισσότερο.

Αποψίλωση τώρα! >>>