Οι έσχατοι πρώτοι

«…Και εισίν πρώτοι οι έσονται έσχατοι» υπόσχονταν οι πρώτοι χριστιανοί κατά τα χρόνια της αθωότητας. Κάτι που δεν έκαναν ποτέ πράξη στους μετέπειτα αιώνες της παντοκρατορίας τους. Ώσπου παρέπεμψαν το θέμα στη δευτέρα παρουσία και τους έφυγε και το άγχος.

Εμείς οι Έλληνες όμως, ανέκαθεν πιο πρακτικοί άνθρωποι, βρήκαμε τον τρόπο να υλοποιήσουμε αυτό το τόσο δελεαστικό όραμα. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα, η εφαρμογή της ευρεσιτεχνίας μας έχει πάρει σαρωτικές διαστάσεις.

Το σχέδιο είναι μεγαλοφυές και λειτουργεί, εν τάχει, ως εξής:
Αναμένοντας τους κορυφαίους πολιτικούς, συγγραφείς, συνθέτες, ηθοποιούς κλπ. να αποδημήσουν, κατασυκοφαντούμε τους ίδιους και εξευτελίζουμε το λειτούργημα και το έργο τους, αποτρέποντας κάποιους πιθανά ισάξιούς τους να τους διαδεχθούν. Και τότε ο δρόμος για τους έσχατους ανοίγει…

Η Βουλή είναι ένας χώρος όπου η πρακτική εφαρμογή της βιβλικής σοφίας ενσαρκώνεται με τρόπο υποδειγματικό:
Ασήμαντοι βουλευτές και πολιτευτές, ρηχοί, άχρωμοι, χαμηλής μόρφωσης και με διανοητικό επίπεδο ανάλογο με στρογγυλού πεπονιού, περιμένουν στα έδρανα μερικές τετραετίες μέχρι να τους αδειάσουν τη γωνιά οι μεγάλες μορφές του «επάρατου παλαιοκομματισμού» και να γεμίσει η αίθουσα από συνταξιούχους αθλητές, αποτυχημένους εκφωνητές ειδήσεων και αδικαίωτους κινηματογραφικούς κομπάρσους.
Τότε βγαίνουν από τη σκιά και λογικά ο λαός τους περιβάλλει με το μανδύα του έμπειρου, αληθινού, σπάνιου και μνημειώδους πολιτικού ανδρός.

Κατά τον ίδιο τρόπο νεαροί και νεαρές, με εμπειρία αποκτηθείσα σε ταμπλό-βιβάν δημοτικού σχολείου, καταυγάζουν σήμερα τα πλήθη παριστάνοντας τους ηθοποιούς σε φτηνά και βολικά για τους καναλάρχες σίριαλ που τα γράφουν ανέραστες μεν αλλά ευφάνταστες νοικοκυρές. Οι «σταρ» αυτοί είναι και τα μόνα πρότυπα της νέας γενιάς, η οποία κοπιάζει ώστε μια μέρα, όχι βέβαια να τους φτάσει (που τέτοια τύχη), αλλά να πλησιάσει έστω την υποκριτική τους δεινότητα.

Το αξιοπερίεργο, ωστόσο, είναι πως όπως και στο ποδόσφαιρο -όπου εντός είμαστε μάγκες αλλά εκτός σάκοι του μποξ- έτσι και στους ευρωπαϊκούς δείκτες, ποτέ δεν καταφέραμε να εφαρμόσουμε τη μέθοδό μας. Στον κάθε αρνητικό πίνακα είμαστε μόνιμα πρώτοι και στον κάθε θετικό μόνιμα έσχατοι. Και όσο η Ευρώπη διευρύνεται, στους μεν γινόμαστε πρώτιστοι, στους δε… εσχατότατοι.

Στο εσωτερικό όμως τα πράγματα πάνε ρολόι. Αναλφάβητοι δημοσιογράφοι, ανίκανοι να συντάξουν ακόμα και ένα απλό sms για τη γκόμενα, προάγονται σε επαΐοντες επί παντός θέματος και μονιμοποιούνται στα τηλεοπτικά παράθυρα ή γίνονται εκδότες. Συνθεσάϊζερς γράφουν μόνα τους τη μουσική, κάνοντας τον ιδιοκτήτη τους να πιστεύει ότι είναι μετενσάρκωση του Τζον Λένον, αν όχι του Μότσαρτ…

Πριν από μερικές δεκαετίες όταν κάποιος ήθελε να τον βλέπουμε ως Ναπολέοντα τον κλείναμε σε ψυχιατρείο. Σήμερα τέτοιοι άνθρωποι, βλέποντας με έκπληξη το δέος που μας προκαλούν, λίγο απέχουν από το να κλείσουν εμάς σε ψυχιατρείο.

Η σοφία των τοίχων >>>