Μύθος, λέξη Ελληνική

Ένα από τα πιο σπουδαία επιτεύγματα του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού, είναι ότι έχουμε παραμυθιάσει πλήρως τους ξένους. Εξάγουμε συστηματικά προς αυτούς ένα πολιτισμό που δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με τη πραγματικότητα αυτής της χώρας.
Η κατάκτηση από την Ελλάδα του Πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος μπάσκετ και του αντίστοιχου ποδοσφαιρικού, σχημάτισαν στους Ευρωπαίους την εντύπωση ότι το ΝΒΑ ή η Premiership θα πρέπει να μοιάζουν με επαρχιακά πρωταθλήματα σε σχέση με το τι θα γίνεται στην Ελλάδα.

Κάποτε στο Άμστερνταμ ένας ηλικιωμένος Ολλανδός όρμησε να με φιλήσει όταν έμαθε ότι είμαι Έλληνας. «Λατρεύω τα ρούχα σας», μου πέταξε. «Είστε υπέροχοι όταν τα φοράτε». Και πάνω που πήγα να σκεφτώ αν ο Βερσάζε είναι Έλληνας με προσγείωσε: «Άσπρες πλισέ φουστίτσες με άσπρα καλσόν…Είστε κούκλοι!».
Αυτό με έκανε να συνειδητοποιήσω δύο πράγματα:

• Πρώτον: Το πόσο θεαματικά είναι τα αποτελέσματα αυτής της πολύχρονης προπαγάνδας μας και
• Δεύτερον: Το πόσο περισσότερο πρέπει να προσέχω ώστε να μην μπαίνω κατά λάθος σε γκέι-μπαρ.

«Τα μποτιλιαρίσματα είναι τόσο συνηθισμένα στην Αθήνα όσο ο γύρος και η ρετσίνα» γράφει ένας ρεπόρτερ σε αγγλικό περιοδικό, βέβαιος ότι εντυπωσιάζει τους συμπατριώτες του με τις γνώσεις του σχετικά με τα… οφθαλμοφανή χαρακτηριστικά μιας τυπικής ελληνικής πόλης.
Τον κακό του τον καιρό, βεβαίως. Γιατί αν υπάρχει κάτι που γαστρονομικώς χαρακτηρίζει την ελληνική πρωτεύουσα, αυτό είναι το φάστφουντ και η κόκα-κόλα. Γύρο και ρετσίνα είναι πολύ πιο εύκολο να βρεις στη Βάδη Βυρτεμβέργη, στο Κάμντεν Τάουν ή στην Αστόρια, παρά στο Παγκράτι.

Ο φίλος μου ο Μπάμπης ο TIR αλλά και κάθε πολυταξιδεμένος φορτηγατζής, γνωρίζει πολύ καλά το «κόλλημα» των Αυστριακών τελωνειακών που σε πιάνουν παράμερα στο Μπρένερο, σου κλείνουν το μάτι και σου ψιθυρίζουν με νόημα: «Μετάξα;».
Είναι απόλυτα πεπεισμένοι πως δεν είναι δυνατόν να υπάρχει Έλληνας χωρίς λίγο «Μεταξά» επάνω του. Όπως είναι απόλυτα πεπεισμένοι πως κάθε Έλληνας διαβάζει Καζαντζάκη, βλέπει Αγγελόπουλο, τραγουδάει ρεμπέτικα, χορεύει συρτάκι και τρώει τζατζίκι με μουσακά τουλάχιστον δυο φορές την εβδομάδα.

Το πράγμα όμως πάει πολύ μακρύτερα.
Τα χρόνια που προσπαθούσα να παραστήσω τον φοιτητή στο Λονδίνο, ο σπιτονοικοκύρης μου, υπάλληλος στο Αρχαιολογικό Μουσείο και φανατικός ελληνιστής, με κράταγε ξάγρυπνο τα βράδια, θεωρώντας ότι βρήκε τον πλέον κατάλληλο άνθρωπο στον πλανήτη που μπορεί να του λύσει τις πολλές απορίες του σχετικά με τα «Πολιτικά» του Αριστοτέλη, το «Συμπόσιο» του Πλάτωνα, ή να του διευκρινίσει αν το περίφημο θεώρημα ήταν του Πυθαγόρα ή του Ευκλείδη: Έναν Έλληνα.
Έτσι, αντί να διαβάζω για το Πανεπιστήμιο, διάβαζα αρχαίους Έλληνες για να μπορέσω, ως πιστός πατριώτης, να διατηρήσω το μύθο που καλλιεργούμε προς τους ξένους εδώ και τέσσερις χιλιάδες χρόνια -απ’ ότι φαίνεται.

Εμείς ρατσιστές; >>>