Η ΔΕΗ και ο αστεροειδής

Ο ήλιος θα σβήσει σε πεντέμισι δισεκατομμύρια χρόνια. Ο αστεροειδής 1950 DA θα συγκρουστεί με τη Γη στις 16 Μαρτίου του 2880. Μέσα στον τρέχοντα αιώνα η στάθμη της θάλασσας θα ανέβει ίσως και κατά ένα μέτρο με το λιώσιμο των πάγων, διαγράφοντας τις μισές μας γνώσεις από Γεωγραφία…

Ο κύριος Λάκης τα γνώριζε καλά όλα αυτά. Όπως γνώριζε ότι μπορεί να συμβούν και πολύ νωρίτερα. Το πιο ανησυχητικό; Γνώριζε πως δεν είναι μόνο αυτά…
Ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνει έκρηξη ενός υπέρ-ηφαιστείου που με τις στάχτες του θα δημιουργήσει μια εφιαλτική «μακρά νύχτα» εξαφανίζοντας τα μισά είδη του πλανήτη. Ή ένας νέος βιβλικός κατακλυσμός. Μια ξαφνική απορρόφηση της Γης από κάποια μαύρη τρύπα του διαστήματος…

Αυτά τον φόβιζαν πολύ περισσότερο από ένα πυρηνικό πόλεμο. Γιατί σε τέτοια περίπτωση θα μπορούσε κάτι να κάνει. Να υπογράψει, ας πούμε, μια χωριστή συνθήκη ειρήνης με τον εχθρό. Όπως έκανε τον καιρό του Πελοποννησιακού πολέμου ο αθηναίος Δικαιόπολις του Αριστοφάνη με τους Σπαρτιάτες.

Αλλά τις κοσμικές καταστροφές πως τις αποτρέπεις;… Παρόλα αυτά, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να μην έχει την τύχη των κατοίκων της Ατλαντίδος, της Σουμερίας ή των δύστυχων δεινοσαύρων, ο κύριος Λάκης είχε πάρει τα μέτρα του: Διαμόρφωσε το υπόγειο του σπιτιού του σε καταφύγιο. Το γέμισε κονσέρβες, μπουκάλια με νερό, φανούς θυέλλης, αντιασφυξιογόνες μάσκες…
Κάλυψε τους τοίχους με εικόνες. Του Ιησού, του Αλλάχ, του Γιεχωβά, του Βούδα, του Βράχμα, του Βισνού, του Σίβα, του Δία… Με αποκόμματα από τη Καινή Διαθήκη, το Κοράνι, την Τορά, την Πεντάτευχο, το Άϊ Τσινγκ, τις Βέδδες… «Δεν μπορεί. Ο κόσμος είναι γεμάτος θεούς. Κάτι θα κάνουν κι αυτοί», έλεγε.

Εκεί κοιμόταν κάθε βράδυ. Ανάμεσα σε φυλαχτά, τοτέμ και ταρώ. Περιοδικά για την εσχατολογία, τη συντέλεια του κόσμου, τη κρίσιμη καμπή, τη μαζική εξάλειψη… Κι ο ύπνος τον έπαιρνε αγκαλιά με κάποιο βιβλίο που αναφέρονταν στην αγαπημένη του «Θεωρία των Καταστροφών» του Ρενέ Τομ.

Ωστόσο η απόλυτη καταστροφή ήρθε από εκεί που δεν το περίμενε. Με τη μορφή ενός φακέλου που περιείχε το λογαριασμό της ΔΕΗ.
Του ζητούσε το μισό του μισθό και ο κύριος Λάκης δεν είχε. Έβγαλε μια πιστωτική κάρτα και τον πλήρωσε με αυτήν. Όμως οι μηνιαίες καταβολές έτρεχαν, μεγάλωναν με τους τόκους, και δεν τα έβγαζε πέρα. Έκανε «ευνοϊκή μεταφορά υπολοίπου» σε άλλη τράπεζα αλλά σε λίγο πάλι πνίγονταν. Όταν το χρέος είχε τριπλασιαστεί κατέφυγε σε προσωπικό δάνειο από τρίτη τράπεζα. Μετά μια τέταρτη ανέλαβε να τον ξαλαφρώσει διπλασιάζοντας το χρόνο αποπληρωμής. Και τους τόκους βέβαια…

Τώρα ο κύριος Λάκης είναι στον «Τειρεσία». Έχει το αυτοκίνητο του ενέχυρο σε παρατράπεζα και έξω από το σπίτι του τον περιμένουν κάτι τύποι που μοιάζουν οι μισοί με δικαστικούς κλητήρες και οι άλλοι μισοί με μπράβους.

Από το παράθυρο της κουζίνας κοιτάζει απελπισμένος τον ουρανό και εκλιπαρεί όλους τους θεούς του πλανήτη: Να πέσει τώρα ο αστεροειδής 1950 DA.

 ΕΠΟΜΕΝΟ: ΑΛ ΓΚΟΡ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ >>>