Όχι άλλα "μπιπ"

Μόλις πήρατε το καινούργιο σας αστραφτερό και υπερσύγχρονο αυτοκίνητο που αναδίνει εκείνη τη μεθυστική μυρωδιά του παρθένου υλικού. Κι είστε έτοιμος να το πετάξετε.
Γιατί ναι μεν νιώθετε μια γλυκιά ανατριχίλα καθώς χαϊδεύετε το τιμόνι και πατάτε τα πεντάλ… Γιατί ναι μεν σας ανεβάζει την αδρεναλίνη το ερεθιστικό του θρόισμα καθώς αρχίζει να κυλά στο δρόμο… Αλλά εκείνα τα «μπιπ» σάς τη σπάνε.

Το αυτοκίνητο, από μαγικό χαλί που χαλαρώνει και συνάμα διεγείρει, έχει γίνει μια μηχανή παραγωγής άγχους. Αν δεν μπουν οι ζώνες, «μπιπ». Αν δεν ασφαλίσουν οι πόρτες, «μπιπ». Αν δεν αλλάξεις ταχύτητα όταν εκείνο θέλει, «μπιπ». Αν δεν έχει νερό για το παρμπρίζ, «μπιπ». Αν τελειώνει η βενζίνη, «μπιπ». Μόλις βάλεις την όπισθεν, «μπιπ». Μόλις το κλειδώσεις, «μπιπ». Ε, άϊ «μπιπ» επιτέλους!

Όχι πως ο Δαρβίνος δεν είχε δίκιο. Σε όλη του τη ζωή μάζευε σκαθάρια, γύριζε τον κόσμο με το πλοίο «Μπιγκλ», μελετούσε τα πουλιά στα νησιά Γκαλαπάγκος και τους γαιοσκώληκες στην Αγγλία. Όλα αυτά για να διδάξει στην εν ζόφω ανθρωπότητα την φυσική επιλογή και την εξέλιξη των ειδών. Και να ακούσει τα εξ αμάξης από τους… άρχοντες του σκότους.
Σωστά όσα παρατήρησε και σοφά όσα συμπέρανε. Όμως κάπου έκανε λάθος. Αντίθετα με όλα τα άλλα ζώα ή και τον ίδιο τον πλανήτη, οι άνθρωποι δεν εξελίχθηκαν διόλου από την εποχή που καταδίωκαν με ρόπαλα τους Νεάντερταλ. Μόνο τα εργαλεία και τα ρούχα τους εξέλιξαν. Γι αυτό ας μην μας ξεγελάνε οι γραβάτες, οι γόβες, τα ναβιγκέιτορ και τα ασύρματα δίκτυα.

Μέσα σε 60.000 χρόνια δεν καταφέραμε να βελτιωθούμε ούτε καν όσο βελτιώθηκαν τα Τογιότα και τα Μοτορόλα την τελευταία πενταετία. Για να μπορούμε, τουλάχιστον, να κάνουμε «μπιπ» όταν το αφεντικό μας πρέπει να καταλάβει πως θέλουμε αύξηση. Ή όταν συναντάμε μια όμορφη κοπέλα και ολόκληρο το σύστημά μας επιζητεί επειγόντως μια στενή επαφή με το δικό της.

Όλα τα άλλα κάνουν. Τα κινητά όταν θέλουν να φορτίσεις τη μπαταρία τους. Ο φούρνος μικροκυμάτων όταν θέλει να ξεφορτωθεί το φαγητό σου. Το πλυντήριο πιάτων όταν θέλει απορρυπαντικό. Το ψυγείο όταν ζεσταίνεται το καλοκαίρι. Το μηχάνημα μετρητών της τράπεζας όταν εσύ δεν βιάζεσαι όσο εκείνο. Το κομπιούτερ όταν κολλάει και χρειάζεται επανεκκίνηση. Η τηλεόραση όταν κάποιος τολμάει να πει ό, τι πιο σοβαρό ακούστηκε από αυτήν τα τελευταία είκοσι χρόνια.

Ένα πανδαιμόνιο από «μπιπ» μέσα σε αυτή την ομαδική παράκρουση που τη λέμε πολιτισμό… Σαν να μην έφτανε η τόση φασαρία από τα δισεκατομμύρια των μηχανών που δουλεύουν νυχθημερόν πάνω στη γη, στο υπέδαφος και στην ατμόσφαιρα.

Είναι να απορεί κανείς πως μέσα σε μια κοινωνία όπου το κέρδος είναι αυτό που εμπνέει και κινεί τα πάντα, δεν βρέθηκε ακόμα ένας επιχειρηματίας για να φτιάξει ένα ραδιοφωνικό σταθμό ή ένα τηλεοπτικό κανάλι που θα προσφέρει ό, τι πολυτιμότερο πια για τον σημερινό άνθρωπο: Σιωπή.
 

ΕΠΟΜΕΝΟ: ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΠΟΥΑ >>>