Άσε ρε Βλαδίμηρε...

Ώρα που βρήκε ο Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι να τον επισκεφθεί…
Ο κύριος Λάκης είναι χυμένος πάνω στη ριγέ ξαπλώστρα της παραλίας με την κυριακάτικη εφημερίδα του να έχει βρει επιτέλους ένα χρήσιμο ρόλο: Διπλωμένη στα δύο σκεπάζει το πρόσωπό του σε σχήμα «Λ». Έτσι, τον προστατεύει από τον ήλιο αφήνοντάς του ελεύθερο το οπτικό πεδίο ώστε να απολαμβάνει -με κάθε διακριτικότητα- τα γυμνά στήθη των κοριτσιών που πάλλονται καθώς παίζουν ρακέτες.

Η οικονομική κρίση δεν τον αγγίζει. Στα 25 του είχε πάρει τη σοφή απόφαση να γίνει τραπεζικός υπάλληλος, που ως επιλογή αποδείχθηκε πολύ καλύτερη ακόμα και από το Δημόσιο. Γιατί, ως γνωστόν, αντίθετα με όλες τις άλλες δουλειές, όταν υπάρχει ύφεση οι Τράπεζες χαίρονται. Σαν τους λύκους στην αναμπουμπούλα…

Όλα είναι τακτοποιημένα στη ζωή του. Τα χρέη του είναι στο «Όλα σε ένα, νοικοκυρεμένα» που λέει και το σλόγκαν, το αυτοκινητάκι του οσονούπω εξοφλείται, το Ρηνάκι που παντρεύτηκε δείχνει στρωμένο μετά τα μπότοξ, ενώ στο πορτοφόλι του αναπαύονται έξι κάρτες με περιθώριο να τις «μπαζώσει» με δυο-τρία χιλιάρικα ακόμα συνεχίζοντας για άλλες δέκα μέρες αυτό το όργιο κραιπάλης στο Αιγαίο.

Δεν έχει καμιά διάθεση για μαύρες σκέψεις. Όπως η στοίβα με τους λογαριασμούς που θα βρει επιστρέφοντας ή μια πιθανή διάρρηξη στο σπίτι του με τα όργανα της τάξης να σηκώνουν τους ώμους εννοώντας «ας πρόσεχες».

…Κι όμως, μια φευγαλέα μελωδία από παρακείμενο «αϊ-ποντ» του κάρφωσε στο μυαλό ένα στίχο του Μαγιακόφσκι. «Το μέλλον δε θα ρθεί από μονάχο του έτσι νέτο-σκέτο αν δεν πάρουμε μέτρα κι εμείς». Τι του θύμισε τώρα… Την ΚΝΕ, το Ρίτσο, το Μικρούτσικο, τις υψωμένες γροθιές, τους όρκους, εκείνα τα ανάμεικτα συναισθήματα: Οργή, αποφασιστικότητα, ανυπομονησία…

Το μέλλον ήρθε τελικά από μονάχο του. Αλλά και το υπόλοιπο που απομένει έτσι θα ΄ρθει. Από μόνο του. Βρίσκοντας ένα λαό που δέχεται αδιαμαρτύρητα τα πάντα. Ακόμα και να του παίρνουν πίσω όλα όσα κερδήθηκαν με αγώνες. Που αναθέτει τη διακυβέρνησή του στους πλέον διεφθαρμένους και στους πλέον ηλίθιους, γεννοβολώντας νέους που αγράμματοι και ασυνειδητοποίητοι περιφέρονται σε μια αποδασωμένη πατρίδα που θυμίζει έρημο της Αιθιοπίας με τη στάθμη της θάλασσας να έχει μετατρέψει τις αυθαίρετες βίλες της Πεντέλης σε παραλιακές.

Ντόϊνγκ!... Το μπαλάκι αναπηδά στο κεφάλι του κυρίου Λάκη και προσγειώνεται ανάμεσα στα πόδια του. Το γυμνόστηθο κορίτσι με τη ρακέτα έρχεται κοντά, λέει ένα χαδιάρικο «άιμ σόρι», σκύβει αργά μπροστά του και το πιάνει. Αλληλούια!

Ο κύριος Λάκης επιστρέφει πάραυτα στην πραγματικότητα όπου το παρακείμενο «αϊ πόντ» παίζει τώρα Μπήτλς: «Nothing’s gonna change my world».
 

ΕΠΟΜΕΝΟ: ΤΑ ΜΠΑΝΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ >>>