Who save the King?

Κάποτε οι άρχοντες επέβαλαν τη θέλησή τους ελέω θεού. Σήμερα την επιβάλουν ελέω σελέμπριτις.

Αυτό το καλοκαίρι μάς άφησε κληρονομιά ένα πολύ δύσκολο γρίφο: Ποιο ήταν τελικά το σημαντικότερο γεγονός που το σημάδεψε; Το ατύχημα της τραγουδίστριας με την Πόρσε; Η καινούργια φίλη του γιατρού εκείνου που χτίζει αναχώματα στα γηρατειά; Η κυτταρίτιδα της τηλεπαρουσιάστριας η οποία εθεάθη να μαυρίζει στη Μύκονο; Η σχετικώς μεγάλη κοιλιά του μοντέλου που δημιουργεί υποψίες εγκυμοσύνης; Ή εκείνο το νέο, φοβερό τατουάζ του νεαρού τραγουδιστή κάτω από τον αφαλό;

Όπως και να’ χει, το βέβαιο είναι πως μετά από αιώνες πειραματισμών ανακαλύψαμε το τέλειο μοντέλο κοινωνικής λειτουργίας, όπου άπαντες είναι τρισευτυχισμένοι.

• Οι σελέμπριτις, επειδή απολαμβάνουν μια ονειρεμένη δημοσιότητα χωρίς να χρειάζεται να κάνουν απολύτως τίποτα στον επαγγελματικό τομέα –αν διαθέτουν τέτοιο. Το μυστικό είναι να επιλέγουν το σωστό νησί, τη σωστή πλαζ ή το σωστό πάρτι. Και αυτό που φοράνε να είναι αρκούντος αποκαλυπτικό ή έστω εντυπωσιακό. Αν δεν είναι τίποτα από τα δύο, και εν όψει του κινδύνου να χάσουν την ευκαιρία, καλό είναι να το βγάλουν. Μετά πρέπει να κάνουν μήνυση στο έντυπο που θα δημοσιεύσει τις φωτογραφίες, ώστε η επικαιρότητά τους να διαρκέσει. Με το μαλακό όμως γιατί αν «τα πάρουν» οι δημοσιογράφοι, θα τους πάψουν από σελέμπριτις.

• Οι δημοσιογράφοι, επειδή δεν χρειάζεται να καταπιάνονται με ζητήματα που δεν κατέχουν, όπως η αντιμετώπιση του οικολογικού προβλήματος, η τήρηση των κανόνων της κοινωνικής δικαιοσύνης, η δημοκρατική εφαρμογή της πολιτικής οικονομίας… «Μόνο το λάιφ-στάιλ πουλάει», λένε με ύφος νομπελίστα ειδήμονα, χωρίς να αισθάνονται την υποχρέωση να απαντήσουν στο εύλογο ερώτημα: Τότε γιατί οι κυκλοφορίες των εντύπων τους βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση;

• Ο λαός, επειδή ξεφεύγει με όλα αυτά από τα βάσανα της καθημερινότητας. Βλέπει το γιότ του κ. Απροσδόκητου και ξεχνάει πως έδωσε το μισό μισθό του στους οργανισμούς κοινής… ωφέλειας (!) Βλέπει τη σουίτα της κυρίας Χουδεχέλιση και ξεχνάει πως έδωσε τον άλλο μισό μισθό στο σούπερ μάρκετ. Βλέπει τη συλλογή από ντριμ-καρς του κ. Λαμόγιου και ξεχνάει πως ούτε αυτό το μήνα πλήρωσε τις δόσεις για τα δάνεια και τις κάρτες.

• Η κυβέρνηση, τέλος, επειδή ανεξέλεγκτη μπορεί να εφευρίσκει νέους φόρους, δικαιολογίες για μη αυξήσεις και τρόπους για να ανακαλεί κάθε κερδισμένο προνόμιο.

Κάποτε το κύριο μέλημα των αρχόντων ήταν να εκδίδουν διαρκώς απαγορεύσεις, να αστυνομεύουν τους πάντες και παρ’ όλα αυτά να κοιμούνται με το ένα μάτι ανοιχτό μη τυχόν και οι υπήκοοι τους εκστομίσουν αυτά που σκέφτονται ή -ακόμα χειρότερα- τα κάνουν πράξη.

Σήμερα τα πράγματα είναι πολύ απλά: Οι υπήκοοί τους δεν σκέφτονται. Και μάλιστα με τη θέλησή τους. Οπότε και να μιλάνε δεν έχουν τίποτα επικίνδυνο να πουν.
Έτσι, έγινε πραγματικότητα η ιδανική πολιτεία -όχι του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη ή του Επίκουρου- αλλά κάποιου Φρειδερίκου της Πρωσίας, που συνήθιζε να περηφανεύεται: “Με το λαό μου έχουμε έλθει σε μια συμφωνία. Εκείνος λέει ό,τι θέλει κι εγώ κάνω ό,τι θέλω”.

 

ΕΠΟΜΕΝΟ: ΑΣΕ ΡΕ ΒΛΑΔΙΜΗΡΕ >>>