Η ανέραστη ντομάτα

Όλοι ψηφίζουμε αρχηγούς. Γιατί πως είναι δυνατόν να βαδίσουμε προς το μέλλον μόνοι μας, δώδεκα εκατομμύρια Έλληνες;… Επίσης όλοι έχουμε λεφτά στη τσέπη. Είτε γιατί πάμε να αγοράσουμε την καινούρια μας Φερράρι, είτε γιατί μόλις πουλήσαμε το νεφρό μας… Άρα όλοι πρέπει να ξέρουμε από πολιτική οικονομία.

Αυτά που πρωτίστως συνίσταται να κάνουμε είναι δύο πράγματα:
Το πρώτο είναι να μαζέψουμε όλα τα βιβλία και τα συγγράμματα των κλασικών και νεοκλασικών θεωρητικών του είδους. Από Άνταμ Σμιθ, Ντέϊβιντ Ρικάρντο, Τόμας Μάλθους και Ζόζεφ Σουμπέτερ, μέχρι Κώστα Σημίτη, Νίκο Γκαργκάνα και Γιώργο Αλογοσκούφη. Και το δεύτερο είναι να τα πετάξουμε στα σκουπίδια.

Η πραγματική πολιτική οικονομία εξελίσσεται τελείως διαφορετικά από ότι πρόβλεψε ο Άλφρεντ Μάρσαλ, ο Βιλφρέντο Παρέτο ή ο Κάρλ Μάρξ. Και είναι ανάγκη στις μέρες μας να γίνει κάποιος ο νέος μας Έντουαρντ Λόρεντζ. Να διατυπώσει μια θεωρία ανάλογη με εκείνη του χάους και το περίφημο φαινόμενο της πεταλούδας, η οποία κουνώντας τα φτερά της στο Πεκίνο δημιουργεί κυκλώνα στο Τέξας. Μόνο που στη θέση της πεταλούδας θα πρέπει να βάλει μια ντομάτα.

Αυτό εδώ είναι το σενάριο και αναρωτηθείτε ποιος από τους δυσθεώρητους «γκουρού» το έχει υποψιαστεί:
Ολόκληρος ο πλανήτης διακατέχεται από έναν τεταρταίο τεχνολογικό πυρετό. Στα εργαστήρια ξενυχτάνε για να εξελίξουν τα κομπιούτερ και τη ρομποτική. Για να εφεύρουν και να λανσάρουν νέους, απεριόριστης ποικιλίας, ικανοτήτων και εξυπνάδας αυτοματισμούς… Θα έλεγε κανείς πως όλη αυτή η προσπάθεια έχει αγαθούς σκοπούς: Να εξυπηρετήσει μια σημαντικότατη, πιεστική και πανάρχαια ανθρώπινη ανάγκη: Την τεμπελιά.
Αλλά δεν είναι έτσι…

Η κινητήρια δύναμη πίσω από όλα αυτά είναι η απαίτηση κάθε παραγωγού, μεταφορέα, βιομήχανου και εμπόρου να αυξήσει την παραγωγή, τη διακίνηση την επεξεργασία και τις πωλήσεις των προϊόντων, απαλλασσόμενος ταυτόχρονα από το κόστος όλου -ει δυνατόν- του πολυέξοδου προσωπικού.
Ο παραγωγός θέλει να μην έχει κανένα στη δούλεψή του. Η ντομάτα -να η ντομάτα!- να φυτεύεται, να σκαλίζεται, να λιπαίνεται, να κόβεται και να συσκευάζεται αυτόματα. Ο μεταφορέας θέλει ένα τηλεκατευθυνόμενο φορτηγό που αυτοφορτώνεται και αυτοξεφορτώνεται. Ο βιομήχανος θέλει αυτοματισμούς που κάνουν τη ντομάτα κέτσαπ χωρίς τη μεσολάβηση ανθρώπων, και ο ιδιοκτήτης σούπερ μάρκετ ανυπομονεί να τελειοποιηθεί το ακούραστο ρομπότ που θα του γεμίζει τα ράφια και δεν θα θέλει ΙΚΑ.

Στο βάθος αυτού του ονείρου υπάρχει κάτι απόλυτα λογικό αλλά και απόλυτα παράδοξο ταυτόχρονα: Μια κοινωνία όπου οι ιδιοκτήτες των ρομπότ παραθερίζουν μονίμως στην Καραϊβική παίζοντας στα καζίνο, χαϊδεύοντας καλλίγραμμα κουνελάκια και αναζητώντας κι άλλους τρόπους για να ξοδέψουν τα λεφτά τους.
Η παραγωγή έχει αυτοματοποιηθεί πλήρως αλλά στο σούπερ μάρκετ δεν πατάει ψυχή, ελλείψει καταναλωτών. Και η ντομάτα μένει στο ράφι. Αζήτητη.

ΕΠΟΜΕΝΟ: ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΛΑΜΠΡΟ >>>