Πουλάτε γιατί χανόμαστε

Οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν επιδοθεί σε έναν αγώνα δρόμου για την εκποίηση κάθε περιουσιακού στοιχείου του κράτους. Και καλά κάνουν. Διότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να διασωθεί οτιδήποτε μπορεί να διασωθεί, αφού τις τελευταίες δυο δεκαετίες οι πολιτικοί έπεισαν και τον πλέον δύσπιστο πως είναι καλύτεροι στο να διαχειρίζονται την εικόνα τους στην τηλεόραση, παρά να διαχειρίζονται τον ΟΤΕ, την Ολυμπιακή ή το περίπτερο της γειτονιάς τους.

Ας πουλήσουμε λοιπόν τάχιστα τη ΔΕΗ, την ΕΡΤ, την ΕΥΔΑΠ και ό, τι άλλο έχουμε χτίσει με τα λεφτά των φορολογούμενων και το έχουμε διαλύσει με την ψήφο τους. Και μετά ας πουλήσουμε και τη διακυβέρνηση.
Γιατί πρέπει να ακούγεται εξωφρενικό το να αναλάβει τις τύχες της χώρας η Microsoft, η Vodafone ή η Toyota; Είναι καιρός να απαλλαγούμε από αυτά τα ανόητα συμπλέγματα. Να θέλουμε δηλαδή να κυβερνάμε και να κυβερνώμεθα ως καπιταλιστές και επειδή νιώθουμε ενοχές να παριστάνουμε τους σοσιαλιστές. Τους οποίους στην πρώτη ευκαιρία κατηγορούμε ως οπισθοδρομικούς και αποτυχημένους στην πράξη.

Πριν βάλουμε όμως σε εφαρμογή ένα σχέδιο για ιδιωτική κυβέρνηση, πρώτα πρέπει να πουλήσουμε τη γη. Το μεγαλύτερο μέρος της οποίας κρατούν αιχμάλωτο σήμερα φτωχοί αγρότες και κτηνοτρόφοι, οι οποίοι δεν είναι σε θέση να το αξιοποιήσουν. Το μόνο που μπορούν και κάνουν είναι να παράγουν άχρηστα βουνά από οπωρολαχανικά και τόνους από γάλα, κρασί και λάδι δημιουργώντας μας, εκτός των άλλων, και προβλήματα με τους φίλους μας τους Γάλλους, τους Ιταλούς και τους Ισπανούς που ζουν απ’ αυτά τα πράγματα.

Όσο για τις υπόλοιπες εκτάσεις δεν είναι παρά απέραντες παραλίες και θεόρατα ελατοβούνια που στέκονται εκεί, τουλάχιστον επί τέσσερις χιλιάδες χρόνια ανθρώπινης ιστορίας, χωρίς να κάνουν απολύτως τίποτα. Τώρα -και μετά τις φωτιές του καλοκαιριού- μπορούν επιτέλους να αρχίσουν να παράγουν χρήμα.

Μια καλή ιδέα είναι να βάλουμε έξτρα φόρο στους φτωχούς, που δεν είναι σε θέση να αξιοποιήσουν τίποτα, και να δώσουμε τα λεφτά αυτά στους πλούσιους που μπορούν:
Να χτίσουν ριζόρτ στις όχθες της λίμνης του Καϊάφα, Μακ Ντόναλτς στον Πάρνωνα, Σόπινκ Μολ στον Ταΰγετο και καζίνα στο Μαίναλο. Να φτιάξουν ένα όμορφο κάμπινγκ στον περίβολο του Άλτη της αρχαίας Ολυμπίας με εγκαταστάσεις μπιτς βόλεϊ στο αρχαίο στάδιο και νεροτσουλήθρες στον Αλφειό.
…Κι εμείς να αποκτήσουμε επιτέλους το δικό μας Μπέβερλι Χιλς, χτίζοντας τις βίλες μας πάνω στην Πάρνηθα για ν’ αγναντεύουμε αφ’ υψηλού την Αθήνα, όπως δικαιούμεθα άλλωστε. Να αποκτήσουμε από μια ιδιωτική παραλία στην Εύβοια και να βάλουμε τις τροχοβίλες μας πάνω στα χαλάσματα του Επικούρειου Απόλλωνα, τα οποία στο κάτω-κάτω αντιπροσωπεύουν μια θρησκεία με την οποία καμιά απολύτως σχέση δεν έχουμε εμείς οι νεοέλληνες.

Όλοι κερδίζουν έτσι. Εκτός από τους αριστερούς, τους οικολόγους και τους ποιητές. Οι οποίοι, ως γνωστόν, δεν μετράνε.

 

ΕΠΟΜΕΝΟ: ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΞΕΦΥΓΑΝ  >>>