Αντίστροφη
μέτρηση
Πρώτα ήταν το 2000. Πάνω του επενδύσαμε όλα μας
τα όνειρα. Αλτρουιστικά και ιδιοτελή. Ότι θα
σταματήσουν η μόλυνση και οι πόλεμοι στον
πλανήτη. Ότι θα έχουμε τράκτορες με αυτόματο
πιλότο, λωρίδες για ταξί σε όλους τους δρόμους.
Τρία... δύο... ένα... Γλέντια την πρωτοχρονιά,
σαμπάνιες, πυροτεχνήματα, τραγούδια του
Σαββόπουλου... Και η άλλη μέρα ήταν απλά άλλη
μία μέρα.
Μετά περιμέναμε το ευρώ. Πάλι όνειρα και
φαντασιώσεις. Θα έχουμε τα ίδια λεφτά με τον
Μπέκαμ, τον Μπερλουσκόνι και τον ιδιοκτήτη της
Μερτσέντες. Με τα ίδια τρία ευρώ που πίνουμε
καφέ στου Μπάμπη, στη Δραπετσώνα, θα πίνουμε
καφέ και στο Σαν Ελιζέ στο Παρίσι... Μετά, στις
λαϊκές, αναρωτιόμασταν τι πήγε στραβά σ' αυτήν
την ιστορία.
Ύστερα ήταν η Ολυμπιάδα. Αγωνίες, τρεξίματα και
πείσμα. Να δείξουμε στους κουτόφραγκους και σ'
όλο τον πλανήτη πώς κάνουν τις Ολυμπιάδες. Και
να σαρώσουμε τα μετάλλια, φωνάζοντας το γνωστό «Ελλαδάρα»
μέσα στο ΟΑΚΑ. Ξέραμε πως το φινάλε θα μας βρει
μέσα στο ίδιο αυτοκίνητο, που πάει στο ίδιο
σπίτι, όπου περιμένει η ίδια γυναίκα και οι
ίδιοι λογαριασμοί. Με τις πολυεθνικές, στο
μεταξύ, να μετράνε τα «τούβλα» των κερδών τους
και τους εργολάβους με τους καναλάρχες -που
«περιέργως» είναι τα ίδια πρόσωπα- να τρίβουν τα
χέρια τους.
Τώρα θα πρέπει να βρούμε έναν άλλο σκοπό στη ζωή
μας. Αλλο ορόσημο. Κάτι νέο, πολύ σημαντικό, που
θα έρθει -λέει- και θα ανατρέψει τη μίζερη ζωή
μας.
Αλλά τι να είναι αυτό;
Ότι ο Ολυμπιακός ή ο Παναθηναϊκός θα πάρουν το
τσάμπιονς λίγκ και η ΑΕΚ θα αποκτήσει γήπεδο;
Όχι. Κάτι πιο ρεαλιστικό και κυρίως κάτι που να
μας ενώνει όλους.
Μία καλή και εξαιρετικά χρήσιμη ιδέα θα ήταν να
καθορίσουμε το 2008 ως τη χρονιά που θα
αρχίσουμε να εφαρμόζουμε την πλέον σημαντική
απόφαση που πρέπει, επιτέλους, να πάρουμε σαν
λαός:
Να επιλέξουμε, δηλαδή, αν θα είμαστε
Ευρωπαίοι,
Ασιάτες ή Αφρικανοί.
Γιατί με ρούχα, κινητά, αυτοκίνητα και τιμές ως
Ευρωπαίοι... μισθούς, συμπεριφορές, αισθητικές
και σκουπιδομάνι ως
Αφρικανοί... μουσικές,
θεούς, δρόμους και μπαξίσια ως
Ασιάτες... ωραίοι
είμαστε σαν τουριστικό φολκλόρ, άλλα, όπως όλα
τα φολκλόρ, δεν έχουμε άλλη προοπτική από το να
παραμείνουμε στάσιμοι.
ΕΠΟΜΕΝΟ:
ΕΧΟΥΜΕ
ΤΙΣ ΛΥΣΕΙΣ >>> |
