Τζακ ποτ στην εφορία

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο λαός είναι κυρίαρχος. Φτιάχνει έτσι όπως θέλει τα προγράμματα της τηλεόρασης, παίζει στα δάχτυλα τις κυκλοφορίες των εφημερίδων, αποφασίζει με τι θα γεμίζουν τα ράφια των σούπερ μάρκετ, κάνει «πλατινένιο» το δίσκο «Θα βρω άλλη γκόμενα» και μπεστ σέλερ το δακρύβρεχτο βιβλίο «Το γαρύφαλλο που δεν γέλασε ποτέ». Οτιδήποτε του αρέσει, το αποθεώνει. Οτιδήποτε δεν του αρέσει, το καταργεί.

Τίποτα δεν μπορεί να σταθεί για πολύ καιρό χωρίς την έγκριση του λαού. Και μην ακούτε καμιά φορά που μιλάνε για «κακώς κείμενα». Συνήθως το κάνουν για να παίρνει ο ύπνος τους τηλεθεατές τους -έχοντας ανοιχτό το δέκτη τους- ώστε τα «μηχανάκια» της ΑGB να συνεχίσουν να χτυπάνε νούμερα για το σταθμό.
Η γραφειοκρατία έχει την ίδια ηλικία με το σύγχρονο ελληνικό κράτος. Επομένως είναι αποδεκτή από το λαό, ότι και να λέει ο καθένας. Μάλιστα, με την γραφειοκρατία της εφορίας, ο Έλληνας έχει μια σχέση σχεδόν ερωτική. Την οποία μάλιστα νοστιμεύει, σαν το αλατοπίπερο, και μια δόση λανθάνοντος σαδομαζοχισμού.

Τις παραμονές του νέου χρόνου οι περισσότεροι από εμάς την βγάλαμε στις εφορίες. Είναι ένα από τα πιο δημοφιλή έθιμα σε αυτό τον τόπο που το απολαμβάνουν δεόντως οι άνθρωποι κάθε ηλικίας.
Λέγεται «τέλη κυκλοφορίας» και αρχίζει από τα μέσα Δεκεμβρίου.
Κάποιοι δέχονται ταχυδρομικά ένα ειδοποιητήριο με το οποίο μπορούν να πάνε στην Τράπεζα για να πληρώσουν και να παραλάβουν ένα ειδικό σήμα. Μετά από αναμονή σε πολλές ουρές διαπιστώνουν ότι οι Τράπεζες έχουν ξεμείνει από τέτοια χαρτάκια. Οφείλουν λοιπόν να πάνε στην εφορία μέχρι το τέλος του μήνα.
Τυχερότεροι είναι όσοι η εφορία δεν τους στέλνει ειδοποιητήριο. Αυτοί περνάμε κατ’ ευθείαν στο δεύτερο γύρο.

Με εξαίρεση ελάχιστους σπασίκλες, όλοι οι άλλοι δίνουμε ραντεβού στις εφορίες τις τελευταίες δυο-τρεις εργάσιμες ημέρες πριν από την Πρωτοχρονιά. Από τα χαράματα μάλιστα. Τότε, η κάθε ΔΟΥ συναγωνίζεται σε ευρηματικότητα τις άλλες ώστε να δώσει περισσότερο σασπένς στο παιχνίδι.
Παραδείγματος χάριν: Στο ισόγειο κάποιας εφορίας, ένα χαρτί κολλημένο στον τοίχο με σελοτέϊπ, δείχνει δεξιά και λέει: «Εδώ παραλαμβάνονται τα σήματα». Μπλόφα. Γιατί μετά από μία ώρα στην ουρά, η υπάλληλος στο γκισέ με μια έκφραση αηδίας στο πρόσωπο για την απίστευτη ηλιθιότητά σας, σας ρωτάει: «Διπλότυπο πήρατε κύριε; Θα πάτε στον δεύτερο πρώτα».
Η ουρά στον δεύτερο είναι μεγαλύτερη, αλλά είστε στο σωστό δρόμο. Δυο ώρες μετά, με το διπλότυπο στο χέρι κατεβαίνετε στο ισόγειο. Πάλι στην ουρά, πάλι στο γκισέ, πάλι έξαλλη η υπάλληλος: «Πληρώσατε; Δεν πληρώσατε. Στον τρίτο είναι το ταμείο».
Μετά από άλλη μια ουρά στο ταμείο και άλλη μια, πάλι στο ισόγειο, παίρνετε επιτέλους το σήμα. «Είμαι ελεύθερος τώρα;» ρωτάτε την υπάλληλο. Αυτή τη φορά σας κοιτάει με οίκτο. Δεν μπορείτε να ερμηνεύσετε το γιατί, αλλά όντως είστε ελεύθερος. Και αυτή η αίσθηση δεν συγκρίνεται με τίποτα τώρα…

Πως τελειώνει το παιχνίδι; Αν προλάβουν και πληρώσουν όλοι θεωρείται τζακ ποτ και την επόμενη χρονιά τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο δύσκολα.

ΕΠΟΜΕΝΟ: ΝΕΟΣ ΔΕΙΚΤΗΣ ΕΥΦΥΙΑΣ >>>