Ελλάδα με
περιμένεις
Με άσπρα αμίλητα μάρμαρα
μέσα στον καύσωνα του Αυγούστου
Με βλοσυρούς, ανέραστους αρεοπαγίτες
να χαράζουν το όνομά μου σε όστρακα
Ψεύτη Υπερείδη
Τυφλέ Πραξιτέλη
Ξενοκράτες του κερατά
Κι εγώ που νόμιζα
πως θα γύριζα τροπαιοφόρος
να ξαναχτίσω τη Θήβα σας
Βοή κάτω απ΄ τη γη
Στάχτες στον άνεμο
Η Αθήνα σηκώνεται στον ουρανό
κι έρχεται καταπάνω μου
Γιατί να φοβηθώ;
Γιατί σε καταφύγια να τρέξω;
Όχι!
Να μη μου δέσετε τα μάτια
Θέλω να δω τον τρόμο στα δικά σας
όταν μετά την εκτέλεση
θα με βρείτε στην έξοδο
να σας περιμένω
με μια μολότοφ στα χέρια
################
Η αγάπη
φεύγει με το πρώτο φως
Σαν την πάχνη μόλις τη δει ο ήλιος
Το καλοκαίρι κοιμάται γυμνό
πάνω στον άσπρο ασβέστη
Η καυτή του ανάσα καιει τα στενά
Πρέπει επιτέλους να βρω ένα τόπο
που θα τον λεω πατρίδα
ακόμα κι όταν ξημερώνει
Όμως τα λιόδεντρα στο Ηραίο
κουνάνε το κεφάλι και χαμογελούν
Αρχαία κυπαρίσσια στον Παγώνδα
θροίζουν διψασμένα λόγια των πεθαμένων
Δείχνουν με τις κορφές τους το νοτιά
Εκεί όπου μες το βαθύ γαλάζιο
τα δελφίνια ονειρεύονται καινούρια ταξίδια
Εκεί όπου οι ιππόκαμποι
στήνουν νέους ερωτικούς χορούς
Σ΄ όλη μου τη ζωή
ψάχνω για απαντήσεις
και το ερώτημα είναι «Γιατί;»
Αδιάφορος ο αμπελώνας στον Αγιο Κωνσταντίνο
γνέθει στη σκιά του τα γλέντια του αύριο
καθώς o Διόνυσος του τραγουδά:
Κάθε που φτάνεις στο τέλος να θυμάσαι
πως μόλις έφτασες και πάλι στην αρχή
################
Τα χαμομήλια στο Κοκκάρι
στρέφουν το βλέμμα στον ουρανό
Τα πεύκα στη Τσαμαδού
γέρνουν και προσκυνούν τη θάλασσα
Κλείνω τα μάτια για να δω όσα δε βλέπω
Υπάρχει ένας καθρέφτης
μπροστά από όσα αναζητώ κι όσα ποθώ
Ποτέ δεν θα τα πιάσω
Στη πορφυρή σιωπή του δειλινού
ζυγιάζει κάθε μέρα ένας μοναχικός αετός
Ξέρει πως ποτέ δεν θα σταματήσει τον ήλιο
Ξέρει πως κάποιο δίκαννο ίσως τον σημαδεύει
Όμως αφήνεται στη τροχιά της καρδιάς
Εξαντλεί τα όρια της επιλογής του
Γιατί όσα χρειάζεται και όσα θέλει να νιώσει
είναι ζήτημα συμβολαίου με τη ζωή
Τη γοητεία της εμπειρίας αναζητά
Η γοητεία της εμπειρίας του αρκεί
Η γοητεία της εμπειρίας είναι το μυστικό
της έλξης του έρωτα
και της ίδιας της ζωής
Τόσο απλό. Τόσο σπουδαίο
Κάτω στο Πυθαγόρειο θα σε ξαναβρώ
με τα μαλλιά σου ν΄ ανεμίζουνε στην αύρα
και τα ζεστά σου χείλη να μου τραγουδούν:
«Ποτέ δε θα με χάσεις»
################
Γιατί δεν πρέπει να τους αφήσω
να θάψουν τον ουρανό
Γιατί δεν πρέπει να τους αφήσω
να δέσουν τη θάλασσα
Γιατί δεν πρέπει να τους αφήσω
να ευνουχίσουν τον έρωτα
Η σιωπή μου πρέπει να φωνάξει!
Κι αν δεν μπορέσω να μετακινήσω
τα βουνά με τις λέξεις...
Κι αν δεν μπορέσω να πείσω
τα σκουλήκια να πετάξουν...
Κι αν δεν βρω τα όπλα
να πολεμήσω τη παράλυση...
Κι αν τούτη η πέννα φανεί ανίκανη
να σηκώσει τη ταφόπετρα
που σκέπασε ζωντανή τη γενιά μου...
Το ρίσκο θα με συναρπάζει
Η γοητεία της εμπειρίας θα μου αρκεί
Κι εσύ που φοράς τα Ντόλτσε ε Καμπάνα
και δεν φοβάσαι
Κι εσύ που ανοίγεις την τηλεόραση
και δεν φοβάσαι
Κι εσύ που ταξιδεύεις σε παραισθήσεις
και δεν φοβάσαι
Κι εσύ που βλέπεις το Σίσυφο
κι αλλάζεις δρόμο
