Μυρωδιά γκαζιού
απ΄ τη κλειστή κουζίνα
Κορμί μετέωροανάμεσα σε δυο ορόφους
Κραυγή που πάλλεται
ανάμεσα στα κτίρια
Δεν γέννησε τίποτα
όλη αυτή η προσμονή
Η άμμος που μπήκε στα μάτια σου
γίνηκε κατακάθι στην καρδιά σου
Τους όρους που έβαλες σα νικητής
τους παζαρεύουν πάλι
Κρεμάστηκες σε μια ελπίδα
Πίστεψες σε ένα σταυρό
Γονάτισες σε μια σημαία
Τώρα βρεγμένα σπίρτα
όλες σου οι επιθυμίες
Κι υπάρχουν τόσα οχυρά
ανάμεσα μας
Κοινώνησε!
#################
Κόκκινα φώτα περιστρεφόμενα
Γαλάζια φώτα περιστρεφόμενα
Περιπολικά κι ασθενοφόρα
Στην άκρη του αυτοκινητόδρομου
βιασύνη και σιωπή
Κάθε νύχτα βλέπω ζωντανός
το θάνατό μου σε επανάληψη
#################
Ξύπνα!
Γέμισε ρωγμές η κάμαρη
Μια κόκκινη μπογιά
κατρακυλάει στους τοίχους
και η Ατη φτερουγίζει στο σκοτάδι
Το πρόσωπό σου
ποτέ δεν το είδα έτσι
Μοιάζεις με άρρωστο σκυλί
που το αρνιέται ο Χάρος
Δεκατρείς χιλιάδες βράδια
το ίδιο κοφτερό ατσάλι
σε σφάζει από τον τράχηλο
ως την καρδιά
Και μια κόκκινη μπογιά
κατρακυλάει στους τοίχους
Ξύπνα και τρέξε
στον κόκκινο αυτοκινητόδρομο
#################
Απόθεσες τις προσδοκίες σου
στο άρμα του εκηβόλου Απόλλωνα
Τώρα τις βρίσκεις έκθετες
στον ασφοδελό λειμώνα
Οικοδόμησες τον εαυτό σου
πάνω στη τρέλα του καθενός
Τώρα τον βρίσκεις έρμαιο
γιατί κανείς δεν νοιάστηκε ποτέ
Οχύρωσες τη ζωή σου
με περιμάχητα σκουπίδια
Τώρα το λαμπρό σου μέλλον
είναι μια λέξη μόνο: Επιβίωση
Σαν σημάνει εννιά
το καμπαναριό του Αϊ Γιάννη
ας τελειώσουν οι υπεκφυγές
ας τελειώσει το θέατρο
Τίποτα δεν γεννιέται χωρίς έρωτα
Τίποτα δεν αλλάζει χωρίς αγώνα
Απ΄ την κορφή του Έβερεστ απογειώσου
Απ΄ το γαλάζιο ορίζοντα ξεκρέμασε
τα ηλεκτρονικά σου μάτια
Νιώσε τη λαχτάρα του ναύτη
για το πρώτο μπάρκο
Και σίγουρος σαν τον Ιησού
έλα γονατιστός
για να μας πλύνεις τα πόδια
#################
Σ΄ αυτό τον τόπο οι αλήθειες σου ματώνουν
Η Αθήνα δεν είναι πια εδώ
Ταξιδεύει σε καρόδρομο
με μια άχρηστη ρεζέρβα στο πορτ μπαγκάζ
Είπε τον Υάκινθο Απόλλωνα
και τον Απόλλωνα Ιησού
Έθαψε το νεφεληγερέτη
κάτω απ΄ τα ξωκλήσια του Προφήτη Ηλία
Τα ξωκλήσια του Προφήτη Ηλία
κάτω από κεραίες τηλεόρασης
Κι είναι πέντε και δέκα το πρωί
Η Ειλείθυια κατηφορίζει την Πάρνηθα
με μία αγκαλιά γεμάτη νεκρολούλουδα
Μύρισε τον άνεμο
Αφουγκράσου τα πουλιά του Τειρεσία
Αυτή η νύχτα έχει ένα παράξενο μήνυμα για σένα
Σπασμένο γυαλί το όνειρο στα σωθικά σου
Πως χωρίς τη λάμψη του θα κρατηθείς;
Και πως θα το συναρμολογήσεις;
Έτσι κι αλλιώς θα ματωθείς
Σκύψε στη γη
Διάγραψε τους όρκους σου στη Στύγα
και σαν τον Αλκυονέα
εγκατάλειψε την Παλλήνη
