Γεννήθηκα
στην παλάμη του Ποσειδώνα
μέσα στο φως και το αλμυρό γαλάζιο
Θα πεθάνω σε σκοτεινό δυάρι
που βλέπει σε βρώμικο φωταγωγό
Με ένα κοντό παντελονάκι
ηλιοβασίλεμα στη Σάμο
Με θυμάσαι;
Ζυγιάζοντας στο χείλος της προκυμαίας
Παροτρύνοντας τα σύννεφα να μεγαλώσουν
Λαχταρώντας να έρθει η καταιγίδα
Με θυμάσαι;
Γέλια παιδιάστικα
σε ολόχρυσα χωράφια σταριού
Βότσαλου πηδήματα στο γιαλό
Χαρακιά σε λιόδεντρο
Κορίτσια με μαντήλια
μαρμαρωμένα στο λιμάνι
Κι εγώ ασάλευτος ταξιδιώτης
τριανταπέντε χρόνια να τα αποχαιρετώ
Όλοι με μάθαιναν να διώχνω
κάθε μου λαχτάρα
Όλοι με μάθαιναν να κρύβω
κάθε μου πίκρα
Τώρα πως θα ανοιχτώ στον ήλιο;
################
Είχε μια
έκπληξη στα μάτια
Είχε μια τσίχλα κολλημένη στο παπούτσι
Ήταν η Αρτεμις που μεγάλωνε
μες τα κονσερβοκούτια
Τη δίδασκαν μια γλώσσα που δεν καταλάβαινε
Αλλό... Θένκιου... Αϊ λαβ γιου... Σι γιου αγκέην...
Έλεγε «όχι» κι εννοούσε «μπορεί»
Όλες της οι απαντοχές ένα καράβι
που θα φαινόταν αύριο
Η Αρτεμις μες τα κονσερβοκούτια
«Θα μπω στο δημόσιο σαν μεγαλώσω
Θα αγαπάω έναν σαν κι εσένα», έλεγε
Και μου χάριζε καπάκια από αναψυκτικά
κι άδεια πακέτα από τσιγάρα
Ηλιοβασίλεμα στο Βαθύ
Καλοκαίρι του ΄61
Με μυρωδιά από ούζο
Με ήχους από γραμμόφωνα
Με γρατσουνιές στα γόνατα
Με δυο φτερά περασμένα
στους σκαρμούς του ονείρου
Η Αρτεμις κι εγώ ταξιδεύαμε
μες τα κονσερβοκούτια
################
Αλάτι και
βότσαλα
Ρωγμές στα σπίτια από οβίδες
Βομβαρδισμένο στον πόλεμο νοσοκομείο
Με χόρτα στους τοίχους
και την ηχώ των θρήνων
να επιμένει πάνω τους
Μέσα στο αίμα του κολυμπούσε ο ήλιος
πάνω απ΄ τη κόκκινη απλάδα του Αιγαίου
Ήρθαν και μας σκότωσαν στον ύπνο μας
Κάψανε τα σπίτια μας
με σπίρτα των εγγλέζων
Κι έμειναν κάνα-δυο μωρά
να κλαινε μες τις λάσπες
Τωρα σφυρίζουν μες τα πόδια μου
Φίατ και Τογιότα
Κι απ΄ τα μπαλκόνια της Καισαριανής
οι φίλοι ψάχνουνε το Βόρειο Σέλας
Θα ΄θελα να ήμουν τσοπάνος στα Σφακιά
Βαρκάρης στην Ανάφη
Να κοιμάμαι στην ακροβραχιά
και να μαθαίνω
πως νιώθουνε οι Έλληνες σαν ξημερώνει
στην αιχμάλωτη πατρίδα
################
Η Φρύνη άφησε
το μανδύα να γλιστρήσει
Πιο πολύ κι από το σώμα της
απίστευτα γοητευτική ήταν η κίνηση
Όσο η ζωή μας ταξιδεύει
σαν το νερό στο Λούσιο
σαν το αεράκι στη Σαμαριά
η λευτεριά όμορφη και ποθητή
θα στέκει πάντα
στην απέναντι πλευρά του δρόμου
Όσο η ζωή μας ταξιδεύει
σαν ανατολή στο Τόκιο
σαν ηλιοβασίλεμα στη Λισσαβόνα
όλοι θα νιώθουμε ντροπή
που ποτέ δεν μπαρκάραμε
Και ένας ένας θα κρυβόμαστε
πίσω από τις κρυστάλλινες οθόνες
γεμίζοντας τις φλέβες μας
δηλητήρια και θραύσματα γυαλιών
Θ΄ ανέβω στην Ακρόπολη και θα φωνάξω:
Πόσο ηλίθιο είναι να συμμορφώνεσαι
Πόσο άχρηστο είναι ν΄ ανησυχείς
Πόσο μάταιο είναι να ελπίζεις
