| .................... |
Πόρσε,
Λάντσια, Βόλβο, Βολκς Βάγκεν...
Σε χάσμα σιωπής
μαδούσα τη ζωή μου
Ανάμεσα σε αστροπελέκι
και βροντή που δεν ερχόταν
Τώρα στέκομαι
στην άκρη του αυτοκινητόδρομου
και σου δείχνω:
Τα Ρεϊμπαν μάτια μου
Τη Ρόλεξ καρδιά μου
Τα Ρόβερ πόδια μου
Έκλεισα μια θέση στο όνειρο
Ντυμένος ένα γαλαξία
ψηλά στον ουρανό θα περιμένω
Έλα γυμνούλι να με βρεις
στα σύνορα της λογικής
Να βάλω εγώ το διάστημα
και συ τα δυο φτερά πάνω στον κόσμο
Να βάλω εγώ το σπίρτο
και συ το πλάι του κουτιού του
Οι πύργοι ελέγχου δε βλέπουν κατά δω
και τα ραντάρ έχουν νυστάξει
Απόψε... Απόψε μπορεί
από τα μεσάνυχτα να ξημερώσει
################
Με το άρμα
του Τριπτόλεμου μπαίνω στη Πάτρα
και ψάχνω βενζινάδικο για δράκοντες
Κανείς δεν με προσέχει
Ε, και λοιπόν;
Απόψε οι Κάβειροι μου έδωσαν την ευχή τους
Μύρωσε τα στήθη
στα αλώνια σου επάνω
θα λιχνίσω τη σωφροσύνη μου
Σε δωμάτιο με ροζ ημίφως
Ανάμεσα σε στοιχειωμένες κραυγές
Ανάμεσα σε υπολείμματα εκρήξεων
και πάθους μυρωδιές
Η επιθυμία έρπει στα σεντόνια
με ήχους από κύμβαλα και άρωμα φωτιάς
Τι ζητά αυτή η αγάπη για να φανερωθεί;
Δυο συλλαβές να φτιάξουνε μια λέξη
κι η λέξη να αναστήσει πεθαμένη γλώσσα
Τι ζητά αυτή η αγάπη για να λευτερωθεί;
Ο πλανήτης να μπει μες το δωμάτιο
και το δωμάτιο ν΄ απλωθεί στο σύμπαν
Τι ζητά αυτή η αγάπη για να επιβιώσει;
Όλη μου η ζωή να χωρέσει σε μια στιγμή
κι αυτή η στιγμή να γίνει αιωνιότητα
Ψιχάλες από έρωτα στο πάτωμα
σκιτσάρουν το πρελούντιο μιας καταιγίδας
################
Με τα μάτια
στο Ιόνιο η Πάτρα
μελετάει τη μυθολογία της θάλασσας
Και το «Αίολος» σαλπάρει για την Ιταλία
Με έχει πάρει η παλίρροια και ταξιδεύω
Eπιβάτης κατάφωτης πόλης
που λύθηκε από αρχαίο λιμάνι
Και θαρρώ ακούω τη Λίγεια να τραγουδά
στην απέναντι παραλία
Βάζω κερί στα αυτιά, δένομαι στο κατάρτι
Ποιος κεραυνός έκαψε το Δια;
Ποια θαλασσινή σπηλιά παγίδεψε τον Ποσειδώνα;
Ποιος πειρατής ξελόγιασε την Αφροδίτη;
Σε τούτη την πατρίδα οι πεθαμένοι
έχουν πολλά να πουν
-αλλά σωπαίνουν
Σε τούτη την πατρίδα οι ζωντανοί
δεν έχουν τίποτα να πουν
-μα δεν σωπαίνουν
Βάζω κερί στα αυτιά, δένομαι στο κατάρτι
Μόνο που πρέπει να βρω μάσκες
για χίλιες πληγές
Να σβήσω τη Θηρασία με γομολάστιχα
Να χωρέσω τη Σάμο στο βεστιάριο
Πρέπει με ορθάνοιχτα μάτια
ένα παράλογο όνειρο να ζήσω
Σε παρακαλώ
μη με ξυπνήσεις
################
Ως τα διόδια
του Μπενεβέντο
φτάνει το άρωμα
απ΄ τις ροδακινιές του Βεζούβιου
Και σμίγει με τις αθάνατες οιμωγές
της στρατιάς του Πύρρου
Τι ψάχνει ο ήλιος στον κρατήρα;
Και τι το ηφαίστειο τού κρύβει;
Αν κόψεις τα ηλεκτροφόρα καλώδια
και πηδήξεις το φράχτη
Αν ξεφύγεις απ΄ τις κάμερες
και τους αισθητήρες των συναγερμών
Αν σχηματίσεις τον κωδικό
και τρίξει η σκουριασμένη πόρτα
Σαν γυμνή πανσέληνος
μπροστά σου θα εμφανιστώ
Κι αν αγαπήσεις όσο εγώ
τους κεραυνούς και τον αφρό στις πλώρες
Αν αγαπήσεις όσο εγώ
τις θύελλες και τις γραμμές στους δρόμους
Τότε ίσως σου δείξω
και τη σκοτεινή πλευρά μου
Ράθυμος ο Βεζούβιος
μεθά με τα σταφύλια
που λιάζει στις πλαγιές του
Ξέρει
πως αν δείξει στον ήλιο τη καρδιά του
θα τον χάσει
πίσω από ένα σύννεφο στάχτης
|
|
|
