Τις νύχτες με
πανσέληνο
η Αφροδίτη ξυπνά
και μαζεύει αγριολούλουδα
για το ναό της στη Πομπηία
Τότε ο ιερέας της Ίσιδος
αφήνει τον πέλεκυ
κι αλλάζει πίστη για μια νύχτα
Η ηθική που μας κυβερνά
Τα ονόματα που μας αλυσοδένουν
θυμίζουν
πως τίποτα δεν μας κρατά μαζί
Αλλά τα βλέμματα που πυρπολούν
Τα δάχτυλα που αμήχανα τρεμοπαίζουν
επιμένουν
πως τίποτα δεν μας χωρίζει
Και στο αρχαίο θέατρο του Πρίμους
η μέρα που έρχεται
νικά τους ίσκιους
-Αν σου κάνω το Ρωμαίο
κάνεις την Ιουλιέτα;
Για λίγο.
Όσο θέλει για να γίνει γαλάζια
η μαύρη σπηλιά
που μας κοιτάζει με άστρα
Θέλω να θυμάμαι
τα κορμιά μας να παίρνονται
στη μέση μιας πόλης
που με λάβα βομβαρδίζεται
################
Με μακριές
σκιές ο ήλιος
καληνυχτίζει τη Ρώμη
Που με έψαχνες όλη μέρα;
Είχα μπλεχτεί μέσα στα μαλλιά σου
καθώς ανέμιζαν πάνω στο Κολοσσαίο
Είχα κρεμαστεί από το λοβό του αυτιού σου
καθώς αγνάντευες τον Τίβερη
Είχα αγκυροβολήσει μέσα στα μάτια σου
καθώς τα αντέγραφαν οι ζωγράφοι
στην Πιάτσα Ναβόνα
Τώρα ο δρόμος κάνει κύκλο
πάνω από την ενταφιασμένη αυτοκρατορία
Αρχαία στάχτη σκεπάζει το χορτάρι
Σκόνη από λείψανα τα τζάμια στα διόδια
Οι πινακίδες οδηγούν στη Φλωρεντία
και ένας ιεροφάντης κατουράει στο πάρκινγκ
Όσο σε πλησιάζω
η αίσθηση της απόστασης μεγαλώνει
Μα όταν σε φαντάζομαι να φεύγεις
μοιάζει να βλέπω το τέλος μου
σε αργή κίνηση
Το σκοτάδι στις γωνιές θεριεύει
Πως να γυρίσω πίσω;
Και πως να σε αγγίξω
που ο, τι αγγίζω αιμορραγεί;
################
Ψάχνοντας
νύχτα τις πηγές του Ροδανού
σα φίδι η άσφαλτος τυλίχτηκε στην πέτρα
«Είναι ο μόνος δρόμος»
μου είπε στο βενζινάδικο του Σεν Αλπάν
ο Γουλιέλμος Τέλλος
Κι όταν υψώθηκαν ολόγυρα βουνά
Όταν μας κύκλωσαν δάση σκοτεινά
κι έμοιαζε η αυγή οριστικά χαμένη
μου έδειξες το σώμα σου στο φως των αστεριών
Φωτιά και ιδρώτας ανάβλυσαν
από τις πηγές του πόθου
Σινιάλα λησμονιάς
από τα πηγάδια του φόβου
Η αγάπη είναι μια αρρώστια του μυαλού
Δίνει αφή στις παραισθήσεις
Κάνει τα κορμιά να αναριγούν
Κάνει τα όνειρα να αιμορραγούν
Τη μοναξιά να τρίζει τις σκάλες τα μεσάνυχτα
και να τρομοκρατεί
Τάξε τα μάτια σου στη λίμνη της Γενεύης
Το γέλιο σου στα πυροτεχνήματα
Όταν οι νύχτες σου γίνουν ατέλειωτες
να έχεις εμένα να θυμάσαι
################
Η γη εδώ
είναι σκληρή
Τη γέννησε η φωτιά
Τη σμίλεψε ο πάγος
Μια φωτιά έφτιαξε κι εμένα
Μια παγωνιά με κυβερνά
Κι αυτό το φρέσκο κρασί
απ΄ τα ρωμαϊκά αμπέλια του Δούναβη
μοιάζει απόψε άψυχο μέσα μου
Το ζεστό κορμί σου
πρέπει πάλι να εμπιστευτώ
Όμως ψηλά στις Αλπεις
η φιγούρα του Λαοκόωντα
χειρονομεί με αγωνία
και τραβά την προσοχή μου
Τι γυρεύει η Τροία σε αυτά τα μέρη;
Ποιοι είναι εδώ πέρα οι Δαναοί;
Ποια συμφορά
ντυμένη ευφροσύνη με καραδοκεί;
