Κάτω απ΄ τα
βρεγμένα φύλλα τους
τραγουδάνε οι βελανιδιές
πάνω στο λόφο Χράντσανι
Ξυπνώ με ένα γκρίζο φως στο παράθυρο
Βρέχει κι η Πράγα ονειρεύεται
Adidas με αιρ κοντίσιον
κι αντιπυρηνικές Ferrari
Βρέχει κι οι ξένοι ονειρεύονται
χρυσάφι από φτηνό μόχθο
και τοπ μόντελς στο τζακούζι τους
Να κρατήσω τα μάτια της
σε αμερικάνικο φιλμ;
Να κρατήσω την ανάσα της
σε ελβετικό μαγνητόφωνο;
Να κρατήσω το φιλί της
σε γερμανική κατάψυξη;
Να κρατήσω τον οργασμό της
σε γιαπωνέζικο βίντεο;
Τα μαύρα αγάλματα στη γέφυρα του Καρόλου
άγιοι μεγαλοπρεπείς κι ατρόμητοι πολέμαρχοι
βλέπουν αδιάφορα
να περνούν από μπροστά τους
τα νερά του Μολδάβα
τα καθεστώτα
οι ανθρώπινες ανάγκες
Όλες μας οι αγάπες μια ψευδαίσθηση
μάσκες πολύχρωμες της ίδιας μοναξιάς
Τη καρδιά μας θα τη δει
το νυστέρι μόνο του νεκροτομείου
################
Τυλιγμένο σε σάβανο αιθάλης
κοιμάται το Μανχάιμ
Πήρα το ρόγχο σου μαζί μου Ελλάδα
Λίγο ούζο έπρεπε, λίγες ελιές
Γιατί ο Δημόκριτος, ο Επίκουρος
ο Λουκρήτιος κι ο Ηράκλειτος
θα περιμένουν μαζί με άλλους μετανάστες
στην επόμενη διασταύρωση
Φορτηγατζήδες απ΄ το Βισμπάντεν
Βενζινοπώλες του Κομπλένζ
Είναι οι μόνοι που συναντώ
Κι εσένα Μαρξ που είναι τα παιδιά σου;
Κατακαλόκαιρο και το Τρηρ παγώνει
Στέκομαι νύχτα μπροστά στην Πόρτα Νίγκρα και ξέρω
Πως αυτό που θροίζει τα φύλλα
Αυτό που θυμωμένα διασχίζει τα εργοτάξια
Αυτό που με αγωνία χτυπά τις πόρτες
είναι η στερνή ανάσα του τελευταίου αντάρτη
Σκαμμένα τα κορμιά σαν ορυχεία
πασχίζουν να κρατήσουν ζωντανή
μια μικρή φωτίτσα στις στοές
Κι ο Μόζελ μέσα στην ομίχλη
ταξιδεύει στο πουθενά τα όνειρά τους
Τόσα βιβλία... Τόσα σχέδια... Τόσο αίμα...
Κάναμε τη λαχτάρα ψηφοδέλτιο
Κι αν δεις απ΄ τον καθρέφτη
οι Ερινύες κυνηγούν το αμάξι μας
στο δρόμο για τη Βόννη
################
Στις
ηλιόλουστες Βρυξέλες
κάτω από τη μπλε αστερόεσσα
η μπάντα παίζει περήφανα
τον εθνικό ύμνο της Ευρώπης
Ο πόλεμος τέλειωσε
κι οι δικοί μας έχασαν πάλι
στους Αιγός Ποταμούς
Τώρα πια όλοι ξέρουν
Απ΄ το φαροφύλακα στο Νόρντκαπ
ως τη μαυροντυμένη γιαγιά στη Γαύδο
Πως η ιστορία είναι για τρελούς
Δεν μπόρεσαν να μας ενώσουν τα σπαθιά του Καίσαρα
η αγάπη του Χριστού, τα μουσκέτα του Ναπολέοντα,
το όραμα του Μαρξ, τα τανκ του Χίτλερ...
Μας ένωσε το μπάτζετ της Μπούντεσμπανκ
Τώρα πια όλοι βλέπουν
Απ΄ τον ταβερνιάρη στα Σέτλαντ
ως το δάσκαλο στη Βαλέτα
Πως έχουμε ωκεανούς από Pepsi
στόλους από BMW
πλούτο από οργανωμένο έγκλημα
και Pizza Hut πάνω στο Πάπιγκο
Και τώρα πια όλοι θέλουν
Απ΄ τον εργάτη στο Πέρμ
ως τον ψαρά στο Σαο Βιτσέντε
Περισσότερα λίμιτ-απ και σούπερ-μάρκετ
Περισσότερο λίζινγκ και φρανσάϊζινγκ
Περισσότερη μπιρίμπα και καλωδιακή τι-βι
Περισσότερο κρακ και βρώμικο σεξ
################
Λίγο απ΄ το γαλάζιο του ουρανού
Λίγο απ΄ το πράσινο των λιβαδιών
μες τη καθάρια πορσελάνη των ματιών σου
καθρεφτίζεται
Κι εγώ με γκρι και μαύρο στην παλέτα μου
πως να σε ζωγραφίσω;
Πρέπει να θυμηθώ
πευκόφυτα ακρογιάλια
δροσερούς πλαταμώνες
ηλιοστεφείς ελαιώνες
Μ΄ ένα κεραυνό ξυπνάω στη κουπαστή
Η μέρα αστραπιαία γίνεται νύχτα
Τα μιλιμπάρ πέφτουν στο βαρόμετρο
Σηκώνει μια αντάρα στα στενά
και τούτο το θεόρατο βαπόρι
γίνεται με μιας επισφαλής μπρατσέρα
Δίχως παλαμάρια και καδένες
Δίχως σηματωρό και μαρκόνι
Δίχως καπετάνιο στη γέφυρα
Τώρα νομίζω ξέρω τι διστάζεις να μου πεις
Και βλέπω πάλι τη ζωή μου
ματωμένο τριαντάφυλλο
πάνω σε άσπρο χιόνι του Γενάρη
Μη μου δείξεις καταφύγιο
Μη ψάξεις τι δε μας αφήνει λεύτερους
να ερωτευτούμε
Πέτα τη καρδιά μου στη νυχτωμένη Μάγχη
Αλλη μια σκιά στο σκοτάδι μην τη φοβάσαι
