Η Κυριακή
γυρνάει ξυπόλητη στο Μαζαρόν
Τα χέρια της γιαγιάς μυρίζουνε λιβάνι
Τα στενά γαρδένια και αγιόκλημα
Τις νύχτες οι γεωργοί
αφήνουν πάνω στην πόρτα το κλειδί
Και το πρωί
κατηφορίζουν το λιθόστρωτο
έχοντας αφήσει
έξω απ΄ τα ρούχα την καρδιά τους
Από αύριο θ΄ αρχίσουν να έρχονται και εδώ
η Vodafon, η Microsoft,
η Marks and Spencer
Τις γκρίζες σημαίες τους θα υψώσουν
στον καθαρό σας ορίζοντα
Τα μαύρα σεντόνια τους θ΄ απλώσουν
στην ανθισμένη γη σας
Και πράσινους σπόρους
θα φυτέψουν στα μυαλά σας
Σπόρους
που γεννούν χαρτονομίσματα
όσο τους ποτίζει ο ιδρώτας
Την άλλη Κυριακή
θα κλειδώσετε τις πόρτες
θα κουμπώσετε τα σακάκια
Την άλλη Κυριακή
θα είστε αιχμάλωτοι
άχρηστων απολαύσεων
που θα σας έχουν πουλήσει
################
Απέραντη
είναι η πέτρα
Ανυπόφορη η σκόνη
Τα χείλη μου ζητούν δροσιά
στην άνυδρη πεδιάδα της Μάντσα
Κι η νύχτα μου κλείνει το δρόμο
έξω από το Μανθανάρες
Η ζάμπρα πυρπολεί το χωριό
Μπουλέρια και φλαμέγκο
χορεύουν οι τσιγγάνοι
Κάλπασε
Κάλπασε λαχτάρα μου
Κάλπασε ψηλά
Υψώσου στο πανηγύρι των άστρων
Μέσα στο μπλε βελούδο του ουρανού
όπου ασημένια φρεγάτα η πανσέληνος
πλησίστια αρμενίζει
σε θάλασσα συννεφιασμένη
Κάλπασε
Κάλπασε λαχτάρα μου
Κάλπασε ψηλά
Ρίζες από αρχαία δέντρα
σέρνονται ολόγυρα και με τυλίγουν
Κίτρινα μάτια κουκουβάγιας
αυτόπτες μάρτυρες αιχμαλωσίας
Τούτος ο ξερότοπος μοιάζει απόψε
να νεκροφιλά τη ναυτοσύνη μου
################
Φεντερίκο Γκαρθία
έφτασα για σένα στη Κόρντομπα
Ο αγέρας μυρίζει σβουνιά
κι ηλιοκαμένο στάχυ
Η γη διψά
κι η Δήμητρα θρηνεί την Περσεφόνη
Αυτή η κίτρινη κοιλάδα
είναι απίστευτα μεγάλη
Πρέπει να βρω το παιδί που τρωει πορτοκάλια
Το θεριστή που θερίζει τα στάχυα
Να βρω τη μπαλκονόπορτα
για να βεβαιωθώ πως την άφησαν ανοιχτή
Όμως το δειλινό βάφει μενεξεδιά
τη γέφυρα του Γκουαλντακιβίρ
Οι σκιές σκαρφαλώνουν τρέχοντας
στο τέμενος του Αμπτ ερ Ραμάν
Δεν προλαβαίνω
Κι εδώ δεν έχει τρένο για τα όνειρά μου
Ούτε καράβι για να γυρίσω στο νησί μου
Γίνομαι μια χούφτα χώμα
Και σαν έρχονται οι αγρότισσες
κρατώντας άδεια πανέρια και δρεπάνια
εγώ ψάχνω να βρω
ποια έχει περασμένο στο λαιμό της
ένα στηθοσκόπιο
Μα τη καρδιά μου θα τη δει
το νυστέρι μόνο του νεκροτομείου
################
Ήμουνα ένα βιομηχανικό ρομπότ
Καθόμουν στη μέση πλαστικού κήπου
Μέτραγα την απόσταση
του «θέλω» από το «πρέπει»
Και πάλευα να διώξω
κάθε λαχτάρα από το μυαλό μου
Τώρα η αύρα στέλνει κύματα
στους φοίνικες της Μαρμπέγια
για να ταξιδέψουν
Φαντάσματα Ρωμαίων
παζαρεύουν με Μαυριτανούς
το κορμί της Σερίφα στο Πουέντε Ρομάνο
Ένα αόρατο άστρο ανάμεσά μας
δημιουργεί την έλξη της σάρκας
Κι αυτή η έλξη
τους ήρωες και τους αυτόχειρες
Την τέχνη και το έγκλημα
Σαρώνοντας κάθε φραγμό
Σαν την τέλεια επανάσταση
Το χαρέμι πέταξε τα τσαντόρ
Κατέβηκε ολόγυμνο και διάπυρο
στη νυχτωμένη παραλία
Κι εγώ θέλω να κάνω έρωτα μαζί σου
Πάνω στα φτερά των αεροπλάνων
Πάνω στις πλώρες των καραβιών
Πάνω στις στέγες των λεωφορείων
Αυτής της βρώμικης υποκρισίας
να της γαμήσω θέλω την ηθική
